Ana Sayfa » Tarih » Osmanlı Devletinde İkinci Meşrutiyet Dönemi

Osmanlı Devletinde İkinci Meşrutiyet Dönemi

Sponsorlu Bağlantılar

İkinci Meşrutiyet Nedir?

Bilindiği gibi 1876 yılında Birinci Meşrutiyet ilan edilmiş ve Osmanlı Devletinin bir anayasası olmuştu. Ama bu anayasa uzun ömürlü bir süreç yaşamadı. Ta ki 1908 tarihine kadar. 24 Temmuz 1908 tarihinde bu anayasa yeniden ilan edildi. İşte bu ilan edilmesi ile başlayıp Cumhuriyetin ilanına kadar devam edecek döneme İkinci Meşrutiyet denir. Bazı tarihçiler Birinci Meşrutiyette anayasa uygulanamadığı için İkinci Meşrutiyetin tek Meşrutiyet olduğunu savunurlar.

Toplam 14 yıl süren bu dönemde, parlamenter demokrasi, seçim, siyasi parti, askeri darbe ve diktatörlük olgularıyla tanışılmış, iki büyük savaş (Balkan Savaşı ve I. Dünya Savaşı) yaşanmış ve 600 yıllık imparatorluğun dağılmasına tanık olunmuştur. İkinci Meşrutiyetin ilânından sonra derhal seçimlere gidildi. Seçimlerin başlıca 2 partisi İttihat ve Terakki ile liberal görüşlü Ahrar Fırkası’ydı. Seçimleri İttihatçılar kazandı. Seçimlerin ardından oluşan yeni Meclis-i Mebusan 17 Aralık 1908’de çalışmalarına başladı. Bunu izleyen dönemde, ülkeyi perde arkasından yöneten İttihat ve Terakki yönetimine karşı bazı çevrelerde gitgide artan bir hoşnutsuzluk görüldü.

İkinci Meşrutiyet Dönemi

 

6 Nisan 1909 günü muhalif gazeteci Hasan Fehmi Bey’in bir İttihat ve Terakki fedaisi tarafından öldürülmesi, İstanbul’da büyük bir protesto gösterisine yol açtı. Ve sonunda 13 Nisan 1909’da bazı askerî birliklerin ve medrese öğrencilerinin katıldığı bir ayaklanma başladı; bazı subaylar ve bazı milletvekilleri linç edildi ve İttihatçı olarak bilinen gazeteler yağmalandı. Eski takvimle yeni takvim arasındaki 13 günlük farktan dolayı 31 Mart Olayı olarak anılan bu ayaklanma,Selanik’ten gelen Hareket Ordusu tarafından 24 Nisan’da bastırıldı. 27 Nisan’da yeniden toplanan meclis, II. Abdülhamit’i bu ayaklanmadan sorumlu tutarak tahttan indirilmesine ve yaşlı şehzade Mehmed Reşâd Efendi ‘nin V. Mehmed ( Sultan Reşâd ) adıyla yerine geçirilmesine karar verdi. 8 Ağustos 1909’da Kanûn-î Esasî üzerinde yapılan bir dizi radikal değişiklikle padişahın yetkileri “sembolik” bir düzeye indirildi.

Artık vekiller heyeti (bakanlar kurulu) meclise karşı sorumluydu. Meclisten güvenoyu alamayan vekillerin ve hükümetin görevi sona eriyordu. Meclis başkanını padişah değil, meclis kendisi seçiyordu. Padişaha meclisi kapatma yetkisi tanınmakla birlikte, bu yetki koşullara bağlamış ve üç ay içinde yeni seçimlerin yapılması zorunlu hale getirilmişti. Bu değişikliklerle ilk defa parlamenter sistem uygulanmaya başlanmıştır. Ayrıca toplantı özgürlüğü gibi temel hak ve özgürlüklerden bazıları anayasaya eklendi. Ancak gerek Meşrutiyeti sahiplenen halk kitleleri ve gerekse ordu içindeki subaylar tarafından Abdülhamid tahttan indirilmiştir. Bundan sonraki süreçte Osmanlı Devletinde padişahlık sadece sembolik düzeyde kalmıştır.

Balkan Savaşı ve Halaskar Zabitan

Hüseyin Hilmi Paşa (Mayıs 1909 – Ocak 1910), İbrahim Hakkı Paşa (Ocak – Eylül 1910) ve Mehmed Said Paşa (Eylül 1910 – Temmuz 1912) kabineleri döneminde İttihat ve Terakki Cemiyeti, resmen görev almamakla birlikte, fiilen ülke siyasetinin yönlendirici gücü oldu. 1912 seçimleri İttihat ve Terakki Cemiyeti‘nin iktidarı altında gerçekleşti. Temmuz ayında Arnavut isyanının başlaması ve Balkanlardaki siyasi durumun kötüleşmesi üzerine ortaya çıkan Halâskâr Zâbitân, 16 Temmuz’da bir muhtıra ile İttihat ve Terakki yanlısı Mehmed Said Paşa hükümetini istifaya zorladı. Ahmet Muhtar Paşa başkanlığında partilerüstü hükümet kuruldu. Milletvekili seçimleri geçersiz sayılarak seçim yenilendi. Bir süre sonra Ahmet Muhtar Paşa‘nın istifasıyla, açıkça İttihat-karşıtı olan Kâmil Paşa hükümeti kuruldu. 8 Ekim 1912’de başlayan Balkan Savaşı kısa sürede bir felakete dönüştü. Birbiri ardından Arnavutluk, Makedonya, Selanik ve Batı Trakya kaybedildi.

Bâb-ı Âli Baskını – İttihat ve Terakki Cemiyeti

23 Ocak 1913’te Enver Bey önderliğinde bir grup İttihat ve Terakki fedaisi, Bâb-ı Âli’de bulunan Bakanlar Kurulu’nu toplantı halindeyken bastı. Tarihte Bâb-ı Âli Baskını adıyla anılan bu askeri darbede Harbiye Nazırı Nazım Paşa çıkan arbedede öldürüldü, başbakan Kâmil Paşa silah tehdidi altında istifa ettirildi. Erkân-ı Harbiye Reisi (genelkurmay başkanı) Mahmut Şevket Paşa sadrazam ilân edildi. Bâb-ı Âli Baskınının kamuoyuna sunulan gerekçesi, Bulgar kuşatması altında bulunan Edirne’nin kurtarılması idi. Buna rağmen 30 Mayıs’ta imzalanan LondraAntlaşması ile Edirne Bulgaristan‘a bırakıldı.

Sponsorlu Bağlantılar

Ancak Balkan devletleri kendi içinde anlaşamadılar ve bunu fırsat bilen yönetim Edirne‘yi geri aldı ve yeni sınır Meriçnehri olarak belirlendi. 11 Haziran’da Sadrazam Mahmut Şevket Paşa makam arabasının içinde uğradığı bir suikast sonunda hayatını kaybetti. Bu olay üzerine alınan baskı tedbirleriyle ülke yönetimi oldukça baskıcı bir sürece girdi. Mahmut Şevket Paşa cinayetiyle ilgili 15 kişi idam edildi, çok sayıda yazar ve aydın Sinop Kalesine sürgün edildi.Sait Halim Paşa‘nın sadrazamlığı altında, ülke Mehmed Talat PaşaEnver Paşa ve Cemal Paşa‘lardan oluşan üçlü tarafından yönetildi. Osmanlı DevletiAlmanya‘nın yanında I. Dünya Savaşı‘na katıldı. İttihat ve Terakki yönetimi bu dönemde birçok cephede kaybedilen toprakların geri alınması için çalışmış ancak yaptıkları ile daha çok toprak kaybına sebebiyet vermişlerdir.

Son Meclis

Sponsorlu Bağlantılar

I. Dünya Savaşı’ndaki yenilgiden sonra, İkinci Meşrutiyet’in altı yıl sürmüş olan üçüncü Meclis-i Mebusan’ı 21 Aralık 1918’de feshedildi. Ancak ülkenin içinde bulunduğu işgal koşullarından ötürü Anayasa’nın emrettiği yeni seçim yaklaşık bir yıl süreyle yapılamadı. Arap vilayetlerinin katılmadığı bir seçim, toprak kaybının resmen kabulü anlamına gelecekti. Ayrıca yeni meclise İttihat ve Terakki yanlıların girmesinden korkuldu. Ancak zaten parti kendini fesh etmiş ve İngiliz baskısıyla üst yönetim kadrosu ülkeyi terk etmişlerdi.

Sivas Kongresi’nin seçim yapılmasında ısrarı üzerine istifa eden Damat Ferit Paşa kabinesi yerine 2 Ekim 1919’da kurulan Sadrazam Düztaban Ali Rıza Paşahükümeti aynı gün seçim kararı aldı. Bu seçimler Anadolu’da başlayan bağımsızlık haraketi, İstanbul yönetimi ve işgal devletleri tarafından isteniyordu. İşgal devletleri istediği kararları aldırabilmek, İstanbul yönetimi yaptıklarına meşrûluk kazandırmak, Anadolu haraketi ise millî mücadele için daha fazla güç bulabilmek için seçimleri istiyordu. Aralık ayında yapılan seçimlere İstanbul dışında her yerden sadece Müdafaa-i Hukuk yanlısı mebuslar seçildi.

Mustafa Kemal Paşa iki ayrı ilden seçildiği halde, İstanbul’da toplanan meclise güvenlik gerekçesiyle katılmadı. 12 Ocak 1920’de toplanan Meclis, Anadolu hareketinden yana tavır aldı. 16 Şubat’ta Misak-ı Milli beyannamesi’ni oybirliği ile kabul etti. 16 Mart’ta müttefik devletler İstanbul’u geçici askerî işgal altına alarak Meclis başkanı Rauf Bey’i ve bazı mebusları tutukladı. 18 Mart’ta toplanan Meclis kendini süresiz olarak tatil etti. Mebusların birçoğu Ankara’ya geçerek, 23 Nisan’da toplanan Büyük Millet Meclisi’ne katıldılar. 11 Nisan’da padişah Mehmet Vahdettin meclisi resmen feshetti. Bu tarihten Osmanlı Devleti’nin fiilen tarihe karıştığı 5 Kasım 1922’ye kadar Osmanlı hükümeti kâğıt üstünde varolmaya devam etti. Gerek iç gerek dış politikada gerçek bir varlık gösteremedi.

Sponsorlu Bağlantılar
Etiketler:



"Osmanlı Devletinde İkinci Meşrutiyet Dönemi" İle İlgili Benzer Yazılar

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.